T Is weer de tied van t joar. Zo hènig an begint ’t oons weer te jökkn.

Heel Holland bereid zich veur op de duustere daagn. Doar heurt tradities bie dee wie a heel lang in stand probeert te hoaldn, umdat ze zo onmeunig mooi bint. Sinterkloas is bienoa weer in ’t laand. Discussies oawer wa of gin roetveegpietn laait weer op en in de weenkels köj a weer peppernöttn en sjokkoladeletters koopn.

En stiekem denkt wie a weer an ‘t opzettn van ‘n mooi Kearstbeumke en an ’n gleaske glühwein.

Of an keukskes bakkn met de keender met  son speculaasplaenkske. Och, dat roekt zo lekker!

Prachtig mooie tied. En ok in de Boeskoolstad geet ’t dan gebeurn.

Mer hier hew nog ’n heel eign traditie dee hoog in ‘t vaandel steet en dat is “Het feest der zotten,  Carnaval!”

De veurbereidingn bint a weer in volle gang en dan wordt menigéén niejsgierig. En dan druk ik mie nog veurzichtig oet. Wel sol toch dit joar weer oet de deus kommn bij al dee mooie carnavalsverenigingn?

Zo éénmoal in ‘t joar achtervolgt mie dan ok de drang um dat ‘s oet te seukn. En dan met name bie De Oelewappers. En zo geschiedde.

Ik zat op n’n soaterdagmiddag  veur’t tilvisie’ n betke te chilln en te kiekn noar ’n hele oale ofleawering

van zo Vader, zo Zoon. Ken ie dat kneuterige oale Hollandse spelleke nog? En ineens dacht ik bie miezelf, as ik wil weetn wel of de nieje Hertog bie De Oelewappers wordt, dan sal ik ‘t gewoon mottn vroagn, net as in dat spelleke! Simpeler kan nig. Dus ik direct oonzen veurzitter belt: “Kan ik ‘s langs kommn veur ‘n interview?” T werd efkes stil an de andere kaant van de lien, want dat mos he eerst efkes oawerleggn.” Ie heurt nog!” En joa heur, ‘n uurkn later kreeg ik ‘n appje: Ze goat binn’kort weer op vakaansie, dus as ik ‘n interview wol dan mos ik rap in’t cafe kommn van Hennie Klumper. Veur mie gin onbekend terrein, dus ik op mien scheuriezer d’r hen. ’t Was a ‘n betke duuster wordn, mer de veurdeur ston a lös en ‘t lecht braandn in ’n gaangk. Ik loop de kamer in, gin menske te bekenn’n! Hallootjes, Hallohoo! T bleef stil. Noh ja, ok nig slim, want dit was miene kaans om ‘s efkes roond te kiekn, ie weet nooit wa’j zo nog teggn komt. Ze haddn t huuske mooi inricht mot ik zeggn. Mooi tapijt op de vloer, wat pröttel an de muur, hier en doar ‘n kearske. Gezellig. Op de grote toafel  lag wat reclame. N’n folder van De Kruidvat, De Hema eentje van één of ander automerk. Tied veur n’n niejen auto? Her en der laagn wat rekkeningn. Niks biesunders eigenlijk. Mer um’n hook van de kamer, was ‘t kantoortje. Doar mot ik ‘s efkes achterhèn kiekn. Heel sneeky keek ik in de papiern dee op’t buro verspreid laagn.N’n tekening van ‘n praalwaagn, ‘n paar foto’s en jowa… ‘n envelop met “Onderscheiding 2019-2020”. T hart kloppn mie in’n hals. Mer net toen ik d’r in wol kiekn heurn ik de tuindeurn lös goan. Ik zettn mien meest onschuldigen snoetn op en begroetn oonzen veurzitter hartelijk.” Mooi daj d’r bint, kom mer an, wie bint achter in t cafeetje.” Toen de koffie met stroopwafels op toafel stonn, wol ik wa beginn’n an mien intervieuw. Mer mooi nig, dat feestke ging nig deur. De heern haddn wat anders veur mie in petto. Onder lichte dwang ston ik in no time weer bie miene fiets en kreeg ik ‘n breefke onder ’n nös drukt met ’t verhaal dat mer in de stad te leazn. “Wat mot ik doar dan toch met?”reup  ik nog. Ach, as ze dat allemoal nog mossn oetleggn, dat werd ‘t wa een heel technisch verhaal. En doar kon ik ‘t met doon! Aju, bedankt, good goan!

’n Betke van mien apropo, fietsn ik dan toch mer noar de stad. Bie’n Oaln Griezn nam ik ‘t breefke oet mien tuk en begon te leazn:

 “De kunst sprekt as woordn ‘t nig kunt vertelln. De kunst van ‘t wettn, is da’j wett wa’j mot negeern.”

Kunst? Sol dat te maakn hebbn met “Kunst in de etalage”? Sol ik doar dan miene antwoordn vindn? Noe geet miene kennis van kunst nig so heel wiet, De Nachtwacht, Zonnebleum van Van Gogh en son wichtke van Vermeer, mer doar hold ‘t wa ‘n betke met op. Kunst snappn is veur mie stevige kost, mer ja, dit breefke was mien enige holvast.

Dus dan mer de hele route langs. Ik heb oaweral mooie dinge seen, tot zover leep ‘t gesmeerd, mer ik kon d’r totaal gin wies oet wordn. Wat kon de kunst mie vertelln, wat mos ik negeern? Dan mer eerst weer op hoes op an. Tied veur n köpke koffie. Ik fietsn in de Steenstroat en reed langs de Kei van De Oelewappers. Oh schrik! Zag ik dat good? Löchtn de eugkes van de Oel ‘n betke op? Ik schoot vol in de remmn, want dat mos ik van dichtbie bekiekn. Ikke loern en loern…..mer ik zag niks. Ik loern achter mie en doar zag ik ‘n schilderiej in de etalage an de oawerkant. T was n prachtig feestelijk tafereel dat d’r opstön. Argens in ‘n kroeg of zo, dat zag ik an de vaatn bier dee an de kant stöndn. Ik zag kearls in pak dee an’t zingn waarn. N’n kearl met n handvol muntn. Vrouwleu met feestmutsn op. D’r was d’r één n’n hond an ’t ofrichtn, an’n zolder hung son glitter wereldbol. N wichtke met n schoap an’t touw.

De kunstenaar had d’r ‘n bont geheel van maakt. Mar dan meer as ‘t Hoesholn van Jan Steen.

Achteran op ’t  dook stön, n betke in ’t duuster, ‘n mooie dame met n‘n prachtign kettn um. En an dee kettn hung ‘n medaillon. Ik mos heel good kieken mer d’r stön ‘n klein portretje op. N Schilderiej in ’n schilderiej! Slimmigheidje.

Ik heb de lamp van miene fiets d’r op zet en doar zag ik ’t eindelijk!! Dat was ‘m! Ik zag’t an de muts met witte veern. T was lukt, de kunst had mie ‘t ok echt loatn seen!! Noe kan ‘t feest wat mie betreft beginn’n! Alaaf!! Alaaf!!

As jullie ’t dook ok wilt bekiekn dan mot ik oe helaas teleurstelln. T kunstwerk steet d’r nig meer, ‘t is a verkocht! En ik weet wa wel dat schilderiej noe an de muur hef hangn! Weet jullie t ok?